piątek, 25 czerwca 2010

Dr House - Dr Muto- Dr Knife

Z zasady nie komentuję odniesień do Dr House'a z prostego powodu - nie mam czasu na oglądanie zbyt wielu rzeczy oprócz wyników badań laboratoryjnych i zdjęć rentgenowskich. Kasia w końcu pokazała mi kilka odcinków (dodając przy tym, że moje krytyczne podejście do scenariusza psuje całą zabawę) i pomogła mi dojść do pewnych wniosków.
Wnioski te przypomniały mi się kilka dni temu, kiedy w dyżurce nawiedził mnie pan którego z racji zbieżności brzmieniowej nazywać będziemy Dr Knife. Dr Knife poprosił o chwilę rozmowy. Spytał się uprzejmie, czy mógłby zobaczyć zdjęcia pooperacyjne syna. Popatrzył na nie przez chwilę i dość niespodziewanie wydarł mordę, że mu się nie podobają, że to fuszerka, błąd i przestępstwo. Przez chwilę próbowałem wytłumaczyć panu różnicę pomiędzy anatomicznym nastawieniem odłamów przy otwartej repozycji, a zdalnym manipulowaniem przełomem złamania przy zamkniętej repozycji z gwoździowaniem śródszpikowym, przedstawić mu pojęcie stabilności względnej i bezwzględnej i założenia Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen. Pan Knife wyrywa mi zdjęcie z rak i krzyczy, że on jest inżynierem technologii automatów komórkowych, a jego żona doktorem technologii farmacji i że nikt mu nie będzie wciskał takich kitów i że on ma 300 publikacji i doktorat i pracuje na (tu wymienia nazwę znanej uczelni technicznej). Staram się odpowiedzieć spokojnie że a) człowiek to nie automat komórkowy; b) też jestem absolwentem tej uczelni technicznej, ale oprócz tego skończyłem też medycynę. Doktor Knife mówi, żebym mu nie pyskował bo on na pierwszy rzut oka widzi, że to fuszerka i żebym mu podał swój numer prawa wykonywania zawodu bo ma zamiar podać mnie do sądu. A poza tym jestem 30 lat starszy od pana - huczy. Numer podaję po czym pytam go, czy gdy ocenia skuteczność automatów komórkowych to też ogląda tylko połowę projektu i pokazuję mu resztę zdjęć. Doktor Knife z głośnym sykiem zmniejsza swoje napuszenie o połowę i w postaci gazowej opuszcza dyżurkę.
Wracając więc do trzeciego doktora w tej historyjce, Dr House'a, choć serial jest bzdurny to jak słusznie zauważyła Kasia przekazuje pewną smutną prawdę. Współczesna specjalistyczna medycyna osiągnęła tak duży poziom skomplikowania, że wszelkie próby wyjaśniania jej pacjentom mijają się z celem. Z faszystowskim pozdrowieniem wasz Dr Muto.

niedziela, 20 czerwca 2010

Tikilin

Ponieważ wielkimi krokami zbliża się mój kolejny konkwistadorski wyjazd podczas którego jak zwykle pod przykrywką niesienia pomocy humanitarnej będę niszczył lokalne kultury dla podgrzania atmosfery i oczekując na koniec pieczenia chleba postanowiłem zainaugurować cykl wspominkowy.
Timor Wschodni. Szpital Bairo Pite. Cotygodniowy wyjazd do naszego 'sanatorium' w Tibar gdzie dolecza się pacjentów chorych na gruźlicę. Mieszka ich tam około sześćdziesięciu. W zasadzie ich obsługa jest dośc prosta. Nalezy wszystkich przebadać, żeby wyłapać działania niepożądane etambutolu i izoniazydu. W przypadku etambutolu należy sprawdzić czy nie rozwija się zapalenie nerwu wzrokowego czyli po prostu zapytać czy dobrze widzą (Ita hare diak?) a przy izoniazydzie upewnić się czy nie rozwija się neuropatia. OK? Jak w tetun jest neuropatia? Dziś akurat nie pojechał ze mną Ignacio (wyjaŧkowo bystry chłopak - kiedy go poznałem mówił sześcioma językami: tetun dili, tetun terik, makasar, bahasa indonesia, portugalskim i angielskim - teraz nauczył się jeszcze koreańskiego bo studiuje medycynę w Seulu), zamiast niego pracowałem z Fernando - Fernando miał uberkulowe spodnie dzwony którymi zawracał w głowie wszystkim dziewczynom był też absolutnym tanecznym fenomenem. Poza tym jako tłumacz się nie sprawdzał. Pytam go jak powiedzieć w tetun neuropatia. Dłuższą chwile nie możemy się dogadać. Mówię mu - You know you've got this paresthesia, tingling like sensation. Ahh tingling Fernando się rozjaśnia. Tikilin w tetun to bedzie tikilin.
No więc pytam się pierwszej osoby czy ma tikilin. Dośc poważnie odpowiada, że nie nigdy w życiu nie miała po czym odchodzi dziwnie uśmiechnięta. Druga wybucha śmiechem przy pytaniu. Kilka następnych śmieje sie od ucha do ucha zanim się ich zapytam. Brnę uparcie dalej i przepytuję wszystkich na okoliczność tikilin. W końcy wszyscy mieszkańcy Tibar rżą ze śmiechu, tarzają się z radości pod ścianami i wtedy wpada Ignacio. Słucha co ja wygaduję i podchodzi wyjaśniając mi coś na ucho. Okazuje się, że właśnie przepytałem sześćdziesiąt ciężko chorych na gruźlicę osób czy mają łaskotki.

piątek, 18 czerwca 2010

O potrzebie starannego doboru t-shirtów.

Pan jechał skuterem z pizzą. Był młodym dumnym posiadaczem koszulki Anty-Wisła. Przejeżdzał obok pana, który nie miał t-shirtu. Miał za to przypadkiem przy sobie maczetę. Przy pomocy maczety zdjął posiadacza koszulki ze skuterka. Panu w koszulce rączka opadła jak kotkowi i z taką rączką pojawił się u nas. U nas czyli nigdzie. Do zszycia nerwu promieniowego potrzebna jest nitka 8-0. Takiej nitki w szpitalu nie ma. Mam dwie sztuki na wszelki wypadek w szafeczce - kupione za własne pieniądze. Mam też lupy okularowe, pod kŧórymi taką nitkę można zobaczyć. Też swoje osobiste. Cóż z tego skoro w szpitalu nie ma narzędzi, którym można taką nitkę złapać. Zarząd bloku powiedział, że skoro mam już swoje lupy i nitki to może kupię też własne narzędzia - zestaw kosztuje koło 30 tysięcy więc przy mojej pensji bedę mógł pozwolić sobie na niego za 1,5 roku zakładając że przejde na odżywianie się praną. Wyszedłem ze szpitala po szóstej. A jeszcze koło 11 myślałem sobie, że nie mam żadnych planów na popołudnie.

poniedziałek, 24 maja 2010

Znaków szczególnych brak.

Linus i Escobar postanowili zabawić się przez weekend w naszym mieście. Fan zaczął się jak tylko wysiedli z samolotu. Przywieźli ich do nas, żebym sprawdził czy nie połknęli dużej ilości prezerwatyw z koksem. Zapytałem Straż Graniczną skąd im to przyszło do głowy. Strażnicy pochichotali pod nosem - No co ty. Sam byś się domyślił.
Popatrzyłem jeszcze raz na Linusa i Escobara i spłynęło na mnie olśnienie. Chłopaki były z Nigerii. Wyobraziłem sobie tą scenę - strażników obserwujących tłum wysiadający z samoloty z Wiednia. Wszyscy biali, a wśród nich jak dwa czarne rodzynki Linus i Escobar.

piątek, 21 maja 2010

Inne oblicza powodzi

Radość z odcięcia nas przez wodę od okolicznych sioł i wiosek nie trwała długo. Bohaterskie Pogotowie przeprawiało się przez bagna i rozlewiska przywożąc nam ofiary powodzi.
Jeden Pan ratował swój dobytek wybierając wodę z piwnicy i mu się nóżka omsknęła. Przyczyna omsknięcia było 3,5 promila. Dwaj zostali przywiezieni jako ofiary sprzeczki o worki do zapory p/powodziowej. Kolejni w trakcie heroicznej walki o wał przeciwpowodziowy zaczęli rozmawiać o piłce nożnej - zgłosili się z powodu obrażeń powstałych w wyniku różnicy zdań.
Najważniejsza jest solidarność wobec żywiołu.

środa, 19 maja 2010

Kanały komunikacyjne

Po czterdziestu godzinach dyżuru, nieustannej powodzi jednokierunkowej komunikacji, przestrzeni w której oblepia mnie sieć oczekiwań, żądań, rzeczywistości w której międzyludzkie kontakty mają jeden wektor - do lekarza - przestrzeni w której nie mogę przetrwać dwóch minut nie bedąć zaczepionym z prośbą, zapytaniem, żądaniem moja świadomość zagięła się pod wpływem quasi-grawitacyjnego wpływu tej sytuacji w stan osobliwości i dopiero wyjście z Kasią na miasto uświadomiło mi zakres mojego psychicznego zaburzenia.
Ze zgrozą obserwowałem jak Kasia zagaduje bezinteresownie ludzi, jak bez powodu nawiązuje niezobowiazujące kontakty międzyludzkie. Wydało mi się to nieludzkie i nienormalne. Ta chęć międzyludzkiej komunikacji wydała mi sie patologiczna.
Odstąpiłem krok od samego siebie i spojrzałem na swoje odczucie. Było nieadaptacyjne (co wydaje się najlepszym odpowiednikiem nienormalności, patologii).

niedziela, 16 maja 2010

Huizinga w praktyce Szpitalnego Oddziału Ratunkowego

Lekarze jako osobowości cyniczne, jednostki zniszczone moralnie i emocjonalnie lubią wyżyć swoją frustrację w figlach wykrecanych pacjentom.
1. Dr P. schodzi na SOR i widzi mnie badającego pacjenta. Narzuca na siebie brudny fartuch z kotłowni i już od progu woła.
'No tu się chowasz Stefan. Wiedziałem, że się pewnie znowu przebrałeś za dochtora. Chodźże zostaw panią. Węgiel mamy do przerzucenia.
2. Godzina 0330. Rozhiteryzowana dziewczynka z krwawiącym palcem.
Dziewczynka próbuje nawiązać kontakt z otoczeniem. Pyta stojącą obok ratowniczkę - A Pani tu długo pracuje? Ta odpowiada - Ja tu nie pracuję. Dopiero się uczę, przychodze tu na praktyki. Aha - pacjentka na chwilę milknie po czym zwraca się do stojącego obok sanitariusza. A Pan? Ja tu jestem na szkoleniu z Urzędu Pracy. Aha - milknie. Nagle w jej glowie lęgnie sie przerażająca myśl i zwraca się do mnie - Ale przynajmniej Pan jest lekarzem? Eee, nie odpowiadam. Lekarze nie schodzą na SOR po północy.